Jakie są cechy odzieży outdoorowej

Zatrzymanie ciepła
Chociaż izolacja termiczna jest ściśle powiązana z grubością materiału, sporty outdoorowe nie pozwalają na zbyt ciężkie ubrania, dlatego konieczne jest, aby były ciepłe i lekkie, aby spełnić specjalne wymagania odzieży sportowej outdoorowej. Najpopularniejszą metodą jest dodanie specjalnych proszków ceramicznych, takich jak tlenek chromu, tlenek magnezu, tlenek cyrkonu itp., do roztworów przędzalniczych włókien syntetycznych, takich jak poliester, zwłaszcza proszków mikroceramicznych w skali nano. Mogą pochłaniać światło widzialne, takie jak światło słoneczne, i przekształcać je w energię cieplną. Mogą również odbijać promieniowanie dalekiej podczerwieni emitowane przez ludzkie ciało, dzięki czemu mają doskonałą izolację i właściwości magazynowania ciepła.
Oczywiście proszek ceramiczny dalekiej podczerwieni, klej i środek sieciujący można również przygotować jako środek wykończeniowy, a tkaninę można powlekać, a następnie suszyć i wypalać, aby umożliwić przylgnięcie nano proszku ceramicznego do powierzchni tkaniny i pomiędzy przędza. Długość fali emitowana przez ten środek wykończeniowy to 8-14 μM. Promienie dalekiej podczerwieni mają również właściwości zdrowotne, takie jak działanie antybakteryjne, dezodoryzujące i poprawiające krążenie krwi.
Dodatkowo, zgodnie z zasadami biomimetyki, odnoszącymi się do budowy futra niedźwiedzia polarnego, wnętrze włókien poliestrowych uformowano w porowaty, pusty kształt, zawierający wewnątrz włókien dużą ilość niekrążącego powietrza, a na zewnątrz spiralny kształt zapewniający zachowanie puszystości, a wszystko to może odgrywać dobrą rolę izolacyjną, zapewniając jednocześnie lekką teksturę. Oczywiście dwu- lub nawet potrójne układanie ubrań, a nawet tkanin w celu zwiększenia liczby warstw powietrza, które nie krążą, jest również jednym z najbardziej tradycyjnych sposobów izolacji.
Przepuszczalność wilgoci
Test przepuszczalności wilgoci nadaje się do oceny przepuszczalności pary wodnej tkanin w określonych warunkach. Umieść oddychający kubek zawierający pochłaniacz wilgoci lub wodę i uszczelnij próbką tkaniny w szczelnym pomieszczeniu o określonej temperaturze i wilgotności. Oblicz przepuszczalność wilgoci i wilgotność próbki na podstawie zmiany masy nakładki oddychającej (w tym próbki i pochłaniacza wilgoci lub wody) w określonym czasie. Przepuszczalność wilgoci odnosi się do masy pary wodnej przechodzącej pionowo przez jednostkę powierzchni próbki przez określony czas w określonych warunkach temperatury i wilgotności po obu stronach próbki, mierzonej w gramach na metr kwadratowy na godzinę [g/(m2 · h )] lub gramy na metr kwadratowy 24 godziny [g/(m2 · 24h)]; Przepuszczalność odnosi się do masy pary wodnej przechodzącej pionowo przez jednostkę powierzchni próbki w określonym czasie w określonych warunkach temperatury i wilgotności po obu stronach próbki, pod jednostką różnicy ciśnień pary wodnej. Mierzy się ją w gramach na metr kwadratowy, Paskal-godzinę [g/(m2 · pa · h)].
Im większe wartości obu wskaźników, tym lepsza przepuszczalność wilgoci przez tkaninę. Główna różnica między GB/T12704.1-2009 „Metody badania przepuszczalności wilgoci przez tekstylia i tkaniny, część 1: Metoda higroskopijna” a GB/T12704.2-2009 „Metody badania przepuszczalności wilgoci przez tekstylia i tkaniny, część 1: Metoda higroskopijna” 2: Metoda odparowania” polega na tym, że w przypadku metody higroskopijnej w naczyniu oddychającym umieszcza się środek osuszający, natomiast w przypadku metody odparowywania w naczyniu oddychającym umieszcza się wodę destylowaną. Metodę odparowania można podzielić na metodę miseczki dodatniej i metodę miseczki odwróconej, przy czym metodę miseczki odwróconej można zastosować wyłącznie do tkanin wodoodpornych i oddychających. W wyżej wymienionych normach istnieje wiele możliwości wyboru warunków temperatury i wilgotności w zamkniętym środowisku. Dlatego też, jeśli dla tej samej próbki zostanie zastosowana ta sama metoda badania, zastosowane zostaną różne warunki temperatury i wilgotności, a uzyskane wyniki również będą się różnić.
Podczas zawodów sportowych wydziela się duża ilość potu, podczas gdy zajęcia na świeżym powietrzu nieuchronnie wiążą się z wiatrem i deszczem, co samo w sobie jest sprzecznością: należy zapobiegać nasiąkaniu deszczem i śniegiem oraz terminowo odprowadzać pot wydzielany przez organizm . Na szczęście organizm ludzki emituje jednocząsteczkową parę wodną, ​​podczas gdy deszcz Śnieg to z kolei kropelka cieczy w stanie skoncentrowanym, o bardzo różnych objętościach i rozmiarach.
Ponadto woda w stanie ciekłym ma cechę zwaną napięciem powierzchniowym, czyli zdolnością do gromadzenia własnej objętości. Woda, którą widzimy na liściach lotosu, ma raczej postać ziarnistych kropelek niż płaskich plam. Dzieje się tak, ponieważ na powierzchni liści lotosu znajduje się warstwa woskowej, rozmytej tkanki, a kropelki wody nie mogą dyfundować i przenikać przez tę warstwę woskowej, rozmytej tkanki ze względu na działanie napięcia powierzchniowego. Jeśli rozpuścisz kroplę detergentu lub detergentu do prania w kropelkach wody, ponieważ detergent może znacznie zmniejszyć napięcie powierzchniowe płynu, kropelki wody natychmiast się rozpadną i rozprzestrzenią na liściach lotosu.
Wodoodporna i oddychająca odzież to powłoka chemiczna, która wykorzystuje napięcie powierzchniowe wody do nałożenia na tkaninę warstwy PTFE (który ma ten sam skład chemiczny, ale inną strukturę fizyczną co PTFE, „król włókien odpornych na korozję”) w celu zwiększyć napięcie powierzchniowe tkaniny. Dzięki temu maksymalnie zaciśniesz kropelki wody i zapobiegniesz ich rozprzestrzenianiu się lub zwilżaniu powierzchni tkaniny, zapobiegając w ten sposób ich wnikaniu w pory struktury tkaniny. Jednocześnie powłoka ta jest porowata, a para wodna w jednym stanie molekularnym może płynnie dyfundować przez pory kapilarne pomiędzy włóknami na powierzchnię tkaniny.
Jeśli po dużej ilości ćwiczeń zatrzymasz się, aby odpocząć na świeżym powietrzu, możliwe jest, że na wewnętrznej warstwie ubrania utworzą się kropelki wody z powodu niskiej temperatury na zewnątrz i braku możliwości odprowadzenia potu w odpowiednim czasie, co spowoduje bardzo nieprzyjemne uczucie uczucie. To jest tak zwane
Zjawisko kondensacji. Istnieje specjalny proces wykańczania przepuszczający wilgoć, zwany „niską kondensacją”, w którym do powlekania tkaniny w celu wykończenia wykorzystuje się poliuretan (PU) i hydrofilowy proszek nano ceramiczny. Kiedy organizm odparowuje dużą ilość potu, może wchłonąć zbyt dużo pary potowej, unikając w ten sposób zjawiska zalegania pary wodnej wewnątrz odzieży, przekraczającej ciśnienie pary nasycenia i przekształcającej się w kropelki wody.
Oprócz znalezienia rozwiązań z włókien i powłok, możliwe jest również osiągnięcie jak największej absorpcji wilgoci i odprowadzania potu w strukturze tkaniny. Przykładowo, stosując dwuwarstwową strukturę organizacyjną, warstwa wewnętrzna tkaniny wykonana jest z włókien hydrofobowych, natomiast warstwa zewnętrzna z włókien hydrofilowych. W ten sposób pot może być przenoszony ze skóry do włókien wewnętrznych poprzez działanie kapilarne. Co więcej, ze względu na większą siłę wiązania zewnętrznych włókien hydrofilowych z cząsteczkami wody niż wewnętrzne włókna hydrofobowe, cząsteczki wody są ponownie przenoszone z wewnętrznej warstwy tkaniny na warstwę zewnętrzną i ostatecznie rozpraszane do atmosfery.